M. en haar familie moeten voor de zoveelste keer verhuizen

M. woont nu zo’n vier jaar in De Haan. Samen met haar moeder en twee van haar drie oudere zussen. De familie is Palestijns, maar de zussen zijn geboren en opgegroeid in Libanon. Hun ouders waren van Israël gevlucht naar Libanon. Vanuit Libanon kwamen ze met het vliegtuig naar België.

‘Op mijn oranjekaart staat dat ik vaderlandloos ben. Ik ben in Libanon geboren en opgevoed, maar ik heb geen Libanese nationaliteit want mijn ouders zijn afkomstig uit Palestina. Toch heb ik ook geen Palestijnse nationaliteit, maar een Libanese verblijfsvergunning. Daarom ben ik ingeschreven als vaderlandloos.

M. en haar familie vinden de woning en de wijk waarin ze wonen erg fijn. Ze hebben goede contacten met de buren. In het huis naast het hune en het huis daarnaast wonen ook twee families van asielzoekers. Ook heeft M. een studentenjob in een vakantiecentrum in de buurt. De zussen gaan in omstreken van De Haan naar school en naar de universiteit.

De zussen zijn erg blij met de woning, zeker na al hun ervaringen met opvangcentra. Ze vinden De Haan een fijn dorp om te wonen en de woning is ruim genoeg. Ze voelen zich veilig in het huis. Het is een plek voor hun gezin alleen.

De familie kwam in België aan in het begin van 2011. Sindsdien verbleven ze in meerdere opvangstructuren. Hierdoor hebben zij een goed beeld van de verschillen tussen opvangstructuren, zowel de centra als het hebben van een woning. Zo voelden zij zich in sommige centra onveilig. De kwaliteit van opvangcentra was erg uiteenlopend. Sommigen waren beter dan anderen.

Toen ze in 2011 aankwamen op de luchthaven, vroegen ze daar hun asiel aan. Ze werden toen gebracht naar een opvangwoning in Deinze waar ze twee maanden verbleven. De jongste twee zussen waren toen minderjarig. Vervolgens woonden de zussen op meerder plekken. Onder andere in een transitcentrum , een opvangcentrum in Yvoir in Wallonië en nog een ander centrum in Wallonië waarvan M. de naam vergeten is. Daarna moest de familie vertrekken naar een opvangcentrum in Arendonk, waar ze een kamer hadden in een containerwoning. Hierna kwamen ze terecht in een centrum in Retie. Gelukkig konden de zussen hier naar dezelfde school blijven gaan als toen ze in Arendonk verbleven.

‘We zijn vaak verplaatst. We wisten niet echt waarom we van centrum moesten veranderen. Ineens zeggen ze zo’n drie dagen van te voren dat je moet verhuizen. Je krijgt er geen hulp bij. Ze houden geen rekening met de taal of iets. Dan moet je zelf met de trein. Ze geven gewoon orders. Zo kan het dat je frans leert en dan ineens naar een plek in Vlaanderen moet verhuizen.’

Na Retie vertrok de familie naar een LOI in Alken. Ze verbleven daar voor een langere periode van een jaar en moesten toen opnieuw verhuizen naar een opvangcentrum in Sint-Truiden. Na deze verblijfsperiode kreeg de familie de huidige woning toegezegd in De Haan.

‘We hadden niet verwacht dat we na jaren weer verplaatst zouden worden. Eindelijk dachten we een vaste plaats gevonden te hebben. En nu komen ze met het feit dat wij weer naar een andere plaats moeten verhuizen. Ik was in shock, want ik had altijd moeilijke periodes met verhuizen, met nieuwe woning en een nieuw leven opbouwen. Nu opeens is het weer zover. Vroeger was ik ook enkele periodes depressief. Nu heb ik het er emotioneel erg moeilijk mee. Dat je niet echt een vaste plaats hebt. Dat je van het ene op het andere moment naar een andere plaats moet verhuizen.’

Sinds februari of maart weet de familie dat ze opnieuw moeten verhuizen. ‘De assistente kwam en hij zei dat we ten laatste in juni zouden moeten verhuizen. Wij vroegen wanneer precies, maar hij zei dat hij er niets van wist. Ten laatste juni of misschien ook eerder. We vroegen waarheen we zouden verhuizen, maar dat wist hij zelf ook niet. Het kan overal zijn, in een centrum, in een ander huis,…

Ik vind dat zo moeilijk want hij zei dat we maar vijf dagen zouden krijgen om alles op te ruimen.  Dat is te weinig, want in vier jaar heb je heel veel spullen en in vijf dagen tijd gaat het sowieso moeilijk zijn. En het is het bijna juni. De sfeer thuis is nu ook anders.

Ik vind het in De Haan gewoon super. Mijn vriendinnen wonen dichtbij, ik ken veel in de streek en  voel dat het echt mijn huis is. Nu moeten we dat gewoon achterlaten.  Moet ik nu weer naar een nieuwe school, weer nieuwe vriendinnen leren kennen? Dat is heel moeilijk!’

M. hoopt dat ze in de buurt van De Haan zullen wonen. Zo kan ze naar dezelfde school blijven gaan en hoeft ze haar vrienden niet achter te laten. Ze droomt ervan om in de toekomst meer rechten te hebben en een vaste plaats om te wonen.

‘Ik hoop dat ze me ooit aanzien als een Belgische burger. Neem nu het simpele voorbeeld van het recht om je in te schrijven in een hogeschool. Ik heb een oranje kaart en ze zeiden eerst dat ik me niet kon inschrijven. Maar normaal heb je dat recht met die kaart dan wel. Maar ze kenden die oranje kaart niet. Na veel uitleg en discussie kon ik me uiteindelijk wel inschrijven. Maar het is altijd zo lastig dat je het eerst moet uitleggen en verantwoorden. Nu moet ik dat iedere maand laten zien aan het schoolsecretariaat. Terwijl ik wel recht heb! Dat is zo lastig. Dan voel ik me zo klein.’

Burgerkabinet- Brussel

Op zaterdag 6 mei verzamelden we in alle vroegte op het station van Brussel-Centraal voor onze deelname aan het burgerkabinet van Sven Gatz, Vlaams minister van Cultuur, Media, Jeugd en Brussel. Dat laatste is waar het zaterdag over ging. Hoe beleef jij Brussel? Wat kan beter? Wat zijn de troeven van Brussel in 2030?

Gatz opening

Naast negen Altochtonen waren er nog zo’n 100 andere geïnteresseerden aanwezig. Zowel jonge mensen als iets minder jonge mensen, mensen met Vlaamse roots, Brusselse roots, en mensen met een migratie achtergrond… Deze fijne mix van mensen zorgde voor verschillende kijken op de thema’s en zo ook voor interessante discussies!

Na het welkomstwoord van de minister gingen we naar de grote zaal waar we via een website onze mening konden delen over de twaalf onderwerpen die we gedurende de dag zouden bespreken. Onze meningen verschenen dan op een groot scherm, wat soms grappige taferelen opleverden.

scherm.JPG

 

Nadien werden we opgedeeld in groepjes van 8 à 10 personen. Ieder groepje had het over een verschillend onderwerp. We keken naar dit onderwerp alsof we 13 jaar in de toekomst leven. Stel: Brussel is in 2030 een ontzettend hippe stad, hoe komt dit?

De onderwerpen die werden besproken waren:IMG_1690.jpg

  • Brussel als de onderwijsstad
  • Multicultureel Brussel
  • Een proper, aantrekkelijk en gastvrij Brussel
  • Promoten van Brussel
  • Een groen Brussel
  • Brusselse mobiliteit
  • Cultuur in Brussel
  • Jong in Brussel
  • Bruxelles-Brussel
  • Ontdek Brussel

 

Door een uur lang in kleine groepen op een onderwerp te focussen, kwam naar boven hoe Brussel er voor ons moest uitzien in 2030.

Na de lunch stelde elke groep zijn toekomstdroom voor Brussel voor, waarna iedereen rond kon lopen om concrete voorstellen te doen. Hoe kunnen we bereiken dat Brussel in 2030 een hippe stad is? Wat is daar concreet voor nodig?

IMG_1708stemmen

 

Aan het einde van de middag gingen we in het halfrond zitten van het Vlaams Parlement. Best cool om hier te zijn! Vanuit de focusgroepen werd telkens een concreet voorstel gedaan waarop de andere deelnemers konden stemmen via de knopjes. Dit werd dan getoond op het scherm. Tijdens dit laatste deel van de dag was ook minister Gatz weer aanwezig, die druk bezig was met het noteren van onze voorstellen. Daarna overliep de minister nog even wat er allemaal gezegd was en welke concrete stappen hij in de toekomst kan zetten. Hij voegde er ook eerlijk aan toe welke voorstellen moeilijker te realiseren waren, aangezien voor sommige voorstellen veel samenwerking met andere gewesten nodig zou zijn. Een van de voorstellen waar de minister beloofde werk van te maken, was het voorstel om meer gratis openbare toiletten te voorzien in Brussel. Daarnaast vond hij het ook een goed idee om meer in te zetten op de onthaalfuncties van de Brusselse stations. Wij wachten vol spanning af hoe dit zich zal ontwikkelen!

This slideshow requires JavaScript.

 

 

UNICEF op bezoek

                                                            

Op 11 april kwamen Ulrike, Maud en Olivier van UNICEF België naar het kantoor van Vluchtelingenwerk Vlaanderen, zodat ze samen met de gevluchte jongeren van Vluchtelingenwerk konden nadenken over verbeteringen in het onthaal van jonge vluchtelingen en asielzoekers.

Na de kennismaking verdeelden we ons in twee groepen, om te bespreken wat we positief en wat we negatief vinden in België. De aangekaarte onderwerpen lagen niet vast. Enkele aangehaalde onderwerpen van de jongeren waren: het onthaal van vluchtelingen, huisvesting, racisme, veiligheid, openbare orde en alle andere aspecten van het leven in België.

‘Het is moeilijker voor ons om een aso of tso richting te volgen, omdat we ongediplomeerde ouders hebben.’  A. 19 jaar

 

IMG_5796

Na de lunch hebben stemden we over welk onderwerp we het nog iets uitgebreider wilden hebben. Dit werd huisvesting omdat het moeilijk is om een huis te vinden als je weg moet uit een opvangcentrum.

Wanneer mensen meer dan zes maanden of meer dan een jaar in een opvangcentrum verblijven, dan zou het beter zijn om naar een sociaal huis te verhuizen.’ A. 17 jaar

Ook H. 17 jaar vindt het verblijf in een opvangcentrum niet ideaal. Hij heeft geen eigen kamer en mag soms niet meer koken als hij terugkomt van zijn werk, maar dan kan hij niet eten. ‘Beter om alleen te wonen of toch ten minste een eigen ruimte te hebben.’

A. 19 jaar zegt dat ouders vaak een grote verantwoordelijkheid leggen bij hun kinderen doordat ze vaak aan hen vragen om te vertalen. Daarnaast ‘zijn er veel mensen die niet willen verhuren aan buitenlanders of mensen die bij het OCMW een leefloon krijgen. Ze denken dan dat deze mensen de huur niet gaan betalen.’

Ook E. 23 jaar heeft ervaringen met racisme. ‘Ik belde voor mijn familie naar een huisbaas over het verhuur van een woning. Hij vroeg mijn naam en vroeg of ik een buitenlander was. Toen ik ‘ja’ zei, antwoorde hij dat hij niet verhuurd aan buitenlanders. Ik wilde ophangen, maar plots vroeg hij welke religie ik had. Toen ik zei dat ik moslim was, begon hij mij en mijn religie uit te schelden. Ik kon dat echt niet aan, nam het gesprek verder op en ging later naar de politie.’

 

Na het debat was er nog tijd voor een creatieve activiteit die enkele leuke foto’s opleverde. De jongeren mochten zichzelf schilderen. In hun hoofd schreven ze hun dromen. Met hun armen en handen zette ze dan neer hoe ze deze dromen konden bereiken.

This slideshow requires JavaScript.

BURGERWAT?!

Op 4 april kwamen we met Altochtonen van de Toekomst samen om ons voor te bereiden op het Burgerkabinet over Brussel. ‘BurgerWAT?’ was de reactie van vele jongeren aanwezig. Onder hen ook Meri. ‘Ik wist niet waar de bijeenkomst over ging’ geeft ze toe. Het maakt voor mij niet uit wat we doen. Ik vind het fijn om bij de groep te zijn.’

Groepsfoto
Groepsfoto

De eerste activiteit van de dag heeft als titel ‘mini-burgerkabinet’. Dit doen we als voorbereiding op het Burgerkabinet van minister Sven Gatz op 6 mei. Het Burgerkabinet gaat over hoe jongeren Brussel beleven op een aantal verschillende vlakken en gaat door in het Vlaams Parlement. In kleine groepjes bespreken we wat we vinden van Brussel als hoofdstad, Brussel als shoppingstad en Brussel als diverse stad.

Brainstorm
In kleine groepjes brainstormden we over wat wij vinden van Brussel.

Tijdens de lunch vraag ik aan Meri wat ze tot hiertoe vindt van de dag. Ik praat graag over Brussel omdat ik hier woon, waardoor ik erover kan praten. Ik weet hoe Brussel is en wat beter kan.’

Meri is 18 jaar en kwam voor het eerst naar een bijeenkomst van de Altochtonen in december 2016, nadat ze over de groep had gehoord via vrienden. Ze zegt dat ze zich vanaf de eerste dag dat ze er was heel welkom voelde en dat de groep heel open en vriendelijk is voor nieuwe leden. Het maakt voor de groep niet veel uit dat je niet goed Nederlands kan. ‘Deze bijeenkomsten helpen me om beter Nederlands te kunnen.’ Meri is heel blij dat ze ook vandaag weer nieuwe gezichten ziet. Bij elke bijeenkomst zijn er wel nieuwe mensen, wat volgens haar een verrijking is.

Lunch
Lunch

Na de lunch bespreken we nog hoe we als Altochtonen van de Toekomst de Refugee Walk kunnen promoten. We bespreken of we een filmpje maken zoals vorig jaar, of doen we het dit jaar met foto’s? Verder bespreken we nog wie mee wil wandelen met de Refugee Walk en bedenken we een paar toffe team namen.

Brainstorm Refugee Walk
Brainstormen over de Refugee Walk

Hieronder vind je nog meer foto’s van afgelopen dinsdag.

Altochtonen

Altochtonen 2

Altochtonen 3

BURGERWHAT?!

On the fourth of April, the Altochtonen van de Toekomst came together to talk about the Burgerkabinet. ‘BurgerWHAT?!’ was the reaction of several youngsters who joined us. One of them is Meri. ‘I didn’t know what the meeting was about,’ Meri admits. ‘It doesn’t matter to me what we do. I just like to be with the group.’

Group picture
Group picture

The first activity of our day is called “mini-burgerkabinet”. It’s a preparation in which we make recommendations for Minister Sven Gatz, that we will discuss on the sixth of May during the Burgerkabinet in the Flemish Parliament, which will focus on Brussels. We talk about Brussels as a place to shop, Brussels as a capital and diversity in Brussels. In small groups we discuss what we like, what could be improved and we come up with some great new ideas.

Brainstorm
Brainstorming session Burgerkabinet

During lunch break I ask Meri how she likes it so far. ‘I like to talk about Brussels because I live here and I can talk about it. I know what Brussels is like and what can be improved.’

Meri is 18 years old and  came to a meeting of Altochtonen van de Toekomst for the first time in December 2016, after she heard about the project from two of her friends. She says that she felt very welcome the first time she came to an activity and that everyone is very nice to new people, even though she does not speak a lot of Dutch. ‘These meetings can help me to learn Nederlands better’.  Meri is very happy to see new faces every time she comes to a meeting. Today as well, there are two girls who came to a meeting for the first time.

Lunch
Lunch break

After the lunch break we talk about how we, as Altochtonen van de Toekomst, can promote the Refugee Walk. We discuss whether we are going to make a video like last year, or maybe use pictures instead? We discuss who wants to walk in the team of Altochtonen and come up with some cool group names.

Brainstorm Refugee Walk<
Brainstorming session Refugee Walk

Here are some more photos of last Tuesday:

altochtonen

Altochtonen 2

Altochtonen 3