Altochtonen: de schrijvers van de toekomst

De Altochtonen van de Toekomst kregen workshops over het schrijven van verhalen van kinderboekenschrijfster Myriam Roelandt. Acht jongeren schreven onder begeleiding een persoonlijk verhaal over hun leven als vluchteling. Deze verhalen werden gebundeld en zijn nu te lezen in het Nederlands, Frans en Engels. Sommige verhalen werden ook uitgeschreven in de moedertaal van de auteur.

Download hier ons boek: Altochtonen: de schrijvers van de toekomst

Lessen voor het leven

Lieve Altochtonen,

Lieve Roos,

Vanuit mijn opleiding Gender en Diversiteit kreeg ik de kans om stage te doen bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen en de Altochtonen van de Toekomst. De theorie waar ik mij een jaar in heb verdiept, kreeg met mijn stage een praktische invulling.

De confrontatie met andere culturen heeft mijn visie over jeugdwerk danig door elkaar geschud. Mijn denkkader, opgebouwd door mijn ervaringen bij de scouts, Kazou en de jongerenwerking in Turnhout, strookte niet altijd met mijn belevenissen bij de Altochtonen. Het feit dat het ook anders kan dan de Vlaamse visie op jeugdwerk, en met uitbreiding het hele Westerse wereldbeeld als ideaal samenlevingsmodel, heb ik eens te meer beseft tijdens deze stage. De rijkdom die schuilt in diversiteit tracht ik mee te nemen in alles wat ik doe.

Ik ben ervan overtuigd dat de Altochtonen van de Toekomst, waar ik twee maanden mee heb mogen samenwerken, mee de toekomst van onze samenleving zullen bepalen. En daar ben ik blij om. Ze zijn zich erg bewust van hun positie in onze maatschappij, maar even vastberaden om daar verandering in te brengen op een juiste manier. Ze willen studeren, ze willen op politiek vlak hun stem laten horen, omdat ze door hun ervaringen m.b.t. asiel in België reeds op achttienjarige leeftijd beseffen dat indien ze mee het beleid bepalen ze echt een verschil kunnen maken. Die drive die deze jonge mensen allemaal in zich hebben, is voor mij persoonlijk erg inspirerend. Ik probeer na deze hele belevenis met diezelfde positieve ingesteldheid in het leven te staan.

Ik ben jullie, Altochtonen van de Toekomst, Roos en Vluchtelingenwerk Vlaanderen erg dankbaar voor al deze mooie kansen en ervaringen. Van de eerste ontmoeting in Gent tot de laatste seconden van het zomerkamp: ik heb er enorm van genoten. Ik ben blij dat ik deel mocht uitmaken van jullie groep en hoop er in de toekomst zeker nog eens bij te zijn. Blijf geloven in wat jullie doen. Het ga jullie goed!

Tot snel!

Liefs,

Leen

De Altochtonen op de Radio! #vlottebabbelaars

Altochtonen van de Toekomst, Amir en Wali, kwamen op Radio 2 West over ons zomerkamp in De Haan. Beluister hier het radio fragment. Naast de serieuze zaken, zoals een vorming over ‘Seksualiteit en Relaties’ en het schrijven van een persoonlijke getuigenis, was er genoeg ruimte voor ontspanning. Spelletjes op het strand, barbecueën, junglespeed en een feest konden natuurlijk niet ontbreken!

 

 

“Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Tijdens het zomerkamp (2017) van de Altochtonen van de Toekomst kregen we een vorming over ‘Relaties en Seksualiteit’ door Griet van Jong&vanZin. Tijdens deze vorming was Steven De Bock, journalist voor Het Nieuwsblad, uitgenodigd. Het artikel dat hij schreef verscheen in Het Nieuwsblad en De Standaard.

Het Nieuwsblad                                                                                                                                                               De Standaard                                                                                                                                                                   door Steven De Bock

“Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Als ik fluit naar een meisje, bedoel ik dat niet slecht. Het is een compliment

Ze zitten met een tiental dicht tegen elkaar rond tafel. Twee Afghaanse zussen met een hoofddoek losjes over het hoofd. Jongens uit Afghanistan, Syrië. Zelfs Mozambique, Allemaal kijken ze gebiologeerd toe terwijl een condoom wordt gedemonstreerd.

Het allerbelangrijkste? Seks moet leuk zijn voor de beide partijen.”

Ivo (20): “Als ik op straat naar een meisje fluit, dan bedoel ik dat niet slecht. Het is een compliment. Ik wil haar zeggen dat ze er goed uitziet.

Mirjeta (16): “Maar ik vind dat helemaal geen compliment. Ik ga soms naar vrienden in Brussel. Als ze mij dan op straat nafluiten, dan word ik bang.”

Wali (21): “Je mag het alleen doen als meisjes tonen dat ze ook in jou geïnteresseerd zijn.

Ze zitten met een tiental rond tafel. Een bont gezelschap uit Afghanistan, Syrië, Iran, … Allemaal tussen 15 en 23 jaar. Sommigen al een jaar of zes in België, anderen pas vorig jaar aangekomen. Ze nemen deel aan een meerdaags kamp van ‘Altochtonen van de Toekomst’, een project van Vluchtelingenwerk Vlaanderen om jonge vluchtelingen mondiger te maken. Vandaag zegt het programma ‘Workshop Seks en Relaties’.  Iemand vraagt: “En wat als ze naar je eigen zus fluiten? Wat doe je dan?”                               Daarop komt niet meteen antwoord.

Wat is ’s eks’ eigenlijk?                                                                                                                                       Sinds de massa-aanranding tijdens de oudejaarsnacht ’15-’16 in Keulen is er al veel te doen geweest over het belang van seksuele opvoeding voor nieuwkomers. In de buurt van asielcentra vreesden bewoners voor hun dochters. In de asielcentra kwamen speciale cursussen. De jongeren aan deze tafel storen zich aan verwijzingen naar Keulen. En de ironie wil dat deze workshop plaatsvindt terwijl Vlaanderen schande spreekt van borstengraaiers op Kamping Kitsch, waar geen vluchteling te bekennen viel. Dat neemt niet weg dat seksuele vorming voor nieuwkomers bijzonder nuttig is, vindt Griet Vanhaevre van Jong & Van Zin, die de workshop begeleidt. “Er is zoveel onwetendheid. Vaak moet ik asielzoekers van 16 jaar zelfs nog uitleggen wat ’s eks’ eigenlijk is. Veel van die jonge mensen zijn compleet in de war. Ze komen uit een land waar ze op straat alleen totaal verhulde vrouwen zien. Hier stappen ze van de bus en staan ze voor een poster van een vrouw in lingerie die met grote borsten reclame maakt voor een casino. Die nieuwkomers vinden ‘respect voor regels’ vaak heel belangrijk. Maar dan moet iemand hen wel eerst uitleggen wat de regels zijn.”

Amir (19) – “wereldburger” uit Iran – zal het beeld nooit meer vergeten, zegt hij: “Ik was elf en kwam samen met mijn ouders aan in Griekenland. Op een bankje zag ik ze toen zitten. Een jongen en een meisje. Zij op zijn schoot. En maar lebberen. Zomaar in het openbaar. Ik was verbijsterd.” En nog zo’n beeld: “De eerste keer dat mijn vader me meenam naar het strand. Overal vrouwen in bikini. Ik stond aan het begin van de puberteit en wist niet waar ik moest kijken.” Zeven jaar België heeft van hem een ander mens gemaakt, zegt hij. “Vroeger stond mijn geloof centraal in mijn leven. Nu is het bijzaak. Mijn toekomst, die staat nu centraal. Ik heb een Vlaamse vriendin. En ik heb mijn ouders ook al gezegd dat ik zeker geen vrouw zal gaan zoeken in Iran of Afghanistan. Dat was moeilijk, maar ze hebben dat aanvaard. Ook zij zijn veranderd.”

Van trouwen met een Vlaamse jongen kan volgens Mirjeta dan weer géén sprake zijn. Ze is 16 jaar, moslima, afkomstig uit Kosovo en woont al zes jaar in België. “Maar als ik trouw, dan zal het met een Albanees zijn. Heel mijn familie is Albanees, ik wil die traditie niet doorbreken. Een niet-Albanees zou alles alleen maar moeilijker maken. Die zou niet eens met mijn familie kunnen praten.” Even ondenkbaar vindt ze seks voor het huwelijk. “Daar kan geen sprake van zijn”, zegt ze. “Ik spaar mij voor mijn man.”

Bloeden of niet bloeden

Maagd blijven tot het huwelijk is sowieso een hot item tijdens de workshop. “Belangrijk in ons geloof”, vinden enkele jongens. “Meisjes die gemakkelijk te regelen zijn, kunnen geen trouwmateriaal zijn.” Verbazing alom als Griet vertelt dat amper de helft van de meisjes bloedt bij de eerste seks. En er zijn nog meer vragen. Je ziet het aan de blikken als Griet demonstreert hoe je een condoom moet gebruiken. Of aan de fascinatie als ze een vagina tekent. Wie gniffelt, krijgt prompt het antwoord: “En lach niet, de vagina verdient respect.” “Respect”, het woord staat centraal tijdens de hele vorming. Ook het woordje “stop”. “Seksualiteit kan alleen als beide partners het leuk vinden”. Griet zal het een keer of tien herhalen. “Maar ik vraag mij wel af of hier altijd zo respectvol met vrouwen wordt omgegaan”, zegt Elias (18) uit Afghanistan. “Foto’s van halfblote vrouwen gebruiken om pakweg tandpasta te verkopen, is dat respect?”

Onze man kreeg samen met jonge vluchtelingen een workshop ‘seks en relaties’: “Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Kampdag 3

Dag 3 op kamp is alweer bijna achter de rug! Vandaag kregen we veel bezoek. Zo kwam Griet van Jong & van Zin ons een vorming geven over relaties en seksualiteit. De vorming was erg interessant en vele onderwerpen, van fluiten naar iemand op straat tot het gebruik van voorbehoedsmiddelen werden besproken. “Het was boeiend om de meningen van de anderen te horen”, aldus Ivo. Ook kregen we bezoek van Mark, een fotograaf, en Steven, een journalist, van Het Nieuwblad. Zij spraken met meerdere jongeren over het project, het kamp én de vorming over relaties en seksualiteit. Op basis hiervan schreven ze een artikel voor de krant. Ook waren twee Altochtonen, Amir en Wali, rond het middaguur te horen op Radio 2 West. Zij spraken over het doel van het kamp en ons project.

Daarna kwamen ook de Touristen van de Vlaamse Jeugdraad langs om uitleg te geven over hun project. Zij zijn op zoek naar thema’s die jongeren belangrijk vinden en vroegen hiervoor de mening van de Altochtonen.

Tot slot speelden we in verschillende teams een “pisquiz”. De grote winnaar was team Vuur! De verschillende teams mochten pas antwoorden als twee leden twee volle glazen water hebben gedronken.

“Welke pikante saus wordt er geserveerd bij sushi?” Team Wind drinkt het snelst de glazen leeg en brult: “Tabasco!!!” Helaas helaas… geen punten voor team Wind.

“Welke wandeling organiseert Vluchtelingenwerk Vlaanderen op 24 september?” Team Vuur drinkt het snelst twee glazen leeg en roept: “De RefugeeWalk!” Juist!

“Hoe zeg je proost in het Russisch?” Team Wind drinkt opnieuw het snelst. “Nasdrovja”.

Begeleider Berivan en het kookteam zijn nu een Syrisch avondmaaltijd aan het voorbereiden. Zo gaan we samen eten en daarna een feestje bouwen!

Kampdag 2

Vandaag werden we wakker gemaakt op de deuntjes van Mi Gna, het kampliedje voor deze week. Begeleider Moris liep door het huis met muziek om iedereen te wekken. Om de dag goed te beginnen deden we buiten in het zonnetje yoga.

Daarna aten we een stevig ontbijt. Eitjes en koffie zijn daarbij broodnodig om bij te komen van een nacht met weinig slaap.

           

In de voormiddag kregen we een vorming van kinderboekenschrijfster Myriam Roelandt. Samen met haar gaan we een echt boek schrijven over ons verleden, onze dromen en onze toekomst. We hebben nagedacht over een titel van het boek en in de volgende maanden zullen er nog bijeenkomsten volgen.

 

De rest van de dag genoten we van het heerlijke weer. We speelden waterspelletjes op het kampterrein en ’s middags aten we broodjes en wraps. Daarna gingen we terug naar het strand. We speelden volleybal, we zwommen en genoten van een verfrissend ijsje.

              

Als avondeten aten we BBQ. Dat was heel erg lekker! Jammer genoeg bereikten toen donkere wolken het kampterrein en moesten we snel alles naar binnen halen. Nu zijn we aan het brainstormen over de toekomst van de Al-tochtonen!

Kampdag 1

Vandaag was de eerste dag op kamp!  Met veertig jongeren vertrokken we voor vier dagen op kamp aan zee. We verblijven in een huisje in De Haan. Een half uurtje wandelen van strand, zee en bos. We verzamelden aan het station van Oostende waar we samen de tram namen richting de kampplaats.     

Na even te rusten en een vieruurtje te eten gingen we naar de zee. Daar zwommen we, speelden we spelletjes en genoten we van het zonnetje.                  

De zeelucht maakte ons al snel hongerig. Toen we terug thuiskwamen aten we lekkere vegetarische spaghetti en salade. Na het eten speelden we nog een interessante quiz over muziek, sport, landen en de activiteiten van de Al-tochtonen. Dit was een leuk einde van de eerste dag!

Dromen vertellen en sprongen maken

Op zondag 9 juli nam onze groep ‘Altochtonen van de Toekomst’ voor het eerst deel aan een vorming over “verhalen en dromen”. Kinderboekenschrijfster Myriam Roelandt nam ons op sleeptouw. Ze prikkelde onze creativiteit en leerde ons hoe je een verhaal schrijft. We mochten ook al meteen brainstormen over het boek waarin onze dromen en verhalen een plekje zullen krijgen.

Hoe zat onze eerste vorming in elkaar?  Met enkele creatieve oefeningen kreeg Myriam ons aan het schrijven. Zo speelde ze bijvoorbeeld een stukje muziek waarna we vijf woorden moesten noteren waaraan we hadden gedacht tijdens het luisteren. Nadien schreven we elk een klein verhaaltje met die vijf woorden. Daar kwamen al grappige resultaten uit!

Iedereen heeft een droom

Na een lekkere lunch mochten we brainstormen  over de titel en de kaft van ons eigen boek. We zijn er nog niet uit wat het precies wordt, maar het zal in ieder geval iets te maken hebben met dromen. Want we willen horen waar anderen van dromen en elkaar helpen om die dromen te realiseren.

“Iedereen heeft een droom. Daarom is een titel met het woord ‘droom’ zeker goed. Het is iets dat iedereen doet,” zegt deelnemer M.

En ze gaat verder: “Ik had een behoorlijk saaie dag verwacht, maar het was superleuk en interessant. Ik twijfel wel nog een beetjeof ik mijn verhaal met iedereen wil delen. Zal ik mijn diepste gevoelens tonen?”

Op het einde van de dag kregen we van Myriam allemaal een ‘klein schrijverken’ mee naar huis. Dit diertje zal ons er steeds aan herinneren dat iedereen zijn eigen verhaal schrijft.

 

Alle remmen los

Na het serieuze werk gooiden we alle remmen los in JumpSky. In dat Gents trampolinepark staan wel meer dan veertig trampolines en obstakels waarop we ons helemaal lieten gaan. In het begin durfden we nog niet alle sprongen aan, maar op het einde vlogen alle Altochtonen meters de lucht in. Er werden spectaculaire salto’s en jumps getoond en liepen zelfs op de muren! De beste tricks en fails legden we vast op video. Lachen! Het werd een zweterige maar ideale afsluiter van onze fijne bijeenkomst.

I. maakte een leuke filmpje van deze dag dat je kan bekijken op onze Facebookpagina! https://www.facebook.com/altochtonenvandetoekomst/videos/1397181083693285/

Stage bij de Altochtonen

Liefste Meri, Melanya, Mirjetta, Amir, Ali, Samvel, Bago, Elias, Ivo, Arjeta, Zeqir, Vahe, Rostam, Maysa, Baya, Hamed, Mohammed en alle andere Altochtonen van de Toekomst,

Wat een leuke een leerrijke periode heb ik de afgelopen tien weken gehad bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen!

Ik kreeg de kans om directe contacten te hebben met de Altochtonen. Dit was wel even spannend de eerste keer! Wie zijn deze jongeren? Gaan ze naar school? Welke taal praten ze? Waar wonen ze? Hoe kwamen ze in België terecht?

Tijdens mijn eerste ontmoeting merkte ik meteen hoe open en verwelkomend jullie zijn. Die eerste keer zag ik hoe ‘nieuwe Altochtonen’ werden opgenomen in de groep. Na de lunch leek het alsof jullie elkaar al jaren kenden. Dit is iets heel bijzonder waar jullie trots op mogen (moeten) zijn!

Na die eerste twee ontmoetingen begon ik een deel van jullie te stalken op Facebook, waarvoor mijn oprechte excuses. Mijn werk was natuurlijk niet gelukt zonder jullie hulp.

Wat ik zo leuk vond aan de (jammer genoeg maar drie) bijeenkomsten? Vooral jullie, de Altochtonen zelf! Jullie zijn elk zo verschillend en toch passen jullie perfect bij elkaar. Jullie helpen elkaar door te vertalen of iets uit te leggen als iemand anders het even niet begrijpt. Jullie willen daarnaast graag dingen leren en staan open voor nieuwe ervaringen. Dit zijn voor mij eigenschappen die ik bij andere jongeren soms mis. Jullie kunnen bespreekbaar maken wat er niet goed gaat en meteen ook kijken hoe jullie dit willen aanpakken. Jullie denken niet ‘dit is te hoog gegrepen’ of ‘dit gaat nooit lukken’, want wie niet probeert, kan niet falen. En met resultaat, want dit heeft jullie al meerdere malen tot bij de minister gebracht!

Dit heeft natuurlijk ook voor een groot deel met Roos te maken. De belangrijkste regel bij de Altochtonen is namelijk dat niemand iets zegt of doet wat hij niet wil zeggen of doen. Ik denk dat jullie, de Altochtonen, dit ook echt zo ervaren. Ik denk dat heel wat dingen in vertrouwen aan Roos gezegd kunnen worden. Ik denk dat jullie heel erg veel hebben aan de steun en het altijd luisterend oor van Roos. Ook dat verdient een applausje in deze post.

Naast de Altochtonen was ik de afgelopen tien weken ook bezig met het uitwerken van een brochure voor mensen die willen verhuren aan een vluchteling (hou de Facebookpagina van Vluchtelingenwerk hiervoor in de gaten! De brochure komt er bijna aan!!). Ik was bezig met het uitpluizen van ingewikkelde wetgeving over wonen, huren en verhuren. Welke wet is Vlaams, welke wet is enkel van toepassing in Brussel en welke wet is Federaal? België is een ingewikkeld land, dat is nog maar eens gebleken. Gelukkig moest ik dit niet alleen doen, maar werd ik hierin fantastisch ondersteund door Lore, ook dat verdient een applausje!

Aan jullie, Altochtonen, wil ik nog dit meegeven: Jullie zijn een fantastische groep (had ik dat nog niet gezegd?) en ik kijk ernaar uit om in de toekomst veel van jullie te horen, individueel en van de Altochtonen als groep!

Veel liefs, Hanne