De Altochtonen op de Radio! #vlottebabbelaars

Altochtonen van de Toekomst, Amir en Wali, kwamen op Radio 2 West over ons zomerkamp in De Haan. Beluister hier het radio fragment. Naast de serieuze zaken, zoals een vorming over ‘Seksualiteit en Relaties’ en het schrijven van een persoonlijke getuigenis, was er genoeg ruimte voor ontspanning. Spelletjes op het strand, barbecueën, junglespeed en een feest konden natuurlijk niet ontbreken!

 

 

“Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Tijdens het zomerkamp (2017) van de Altochtonen van de Toekomst kregen we een vorming over ‘Relaties en Seksualiteit’ door Griet van Jong&vanZin. Tijdens deze vorming was Steven De Bock, journalist voor Het Nieuwsblad, uitgenodigd. Het artikel dat hij schreef verscheen in Het Nieuwsblad en De Standaard.

Het Nieuwsblad                                                                                                                                                               De Standaard                                                                                                                                                                   door Steven De Bock

“Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Als ik fluit naar een meisje, bedoel ik dat niet slecht. Het is een compliment

Ze zitten met een tiental dicht tegen elkaar rond tafel. Twee Afghaanse zussen met een hoofddoek losjes over het hoofd. Jongens uit Afghanistan, Syrië. Zelfs Mozambique, Allemaal kijken ze gebiologeerd toe terwijl een condoom wordt gedemonstreerd.

Het allerbelangrijkste? Seks moet leuk zijn voor de beide partijen.”

Ivo (20): “Als ik op straat naar een meisje fluit, dan bedoel ik dat niet slecht. Het is een compliment. Ik wil haar zeggen dat ze er goed uitziet.

Mirjeta (16): “Maar ik vind dat helemaal geen compliment. Ik ga soms naar vrienden in Brussel. Als ze mij dan op straat nafluiten, dan word ik bang.”

Wali (21): “Je mag het alleen doen als meisjes tonen dat ze ook in jou geïnteresseerd zijn.

Ze zitten met een tiental rond tafel. Een bont gezelschap uit Afghanistan, Syrië, Iran, … Allemaal tussen 15 en 23 jaar. Sommigen al een jaar of zes in België, anderen pas vorig jaar aangekomen. Ze nemen deel aan een meerdaags kamp van ‘Altochtonen van de Toekomst’, een project van Vluchtelingenwerk Vlaanderen om jonge vluchtelingen mondiger te maken. Vandaag zegt het programma ‘Workshop Seks en Relaties’.  Iemand vraagt: “En wat als ze naar je eigen zus fluiten? Wat doe je dan?”                               Daarop komt niet meteen antwoord.

Wat is ’s eks’ eigenlijk?                                                                                                                                       Sinds de massa-aanranding tijdens de oudejaarsnacht ’15-’16 in Keulen is er al veel te doen geweest over het belang van seksuele opvoeding voor nieuwkomers. In de buurt van asielcentra vreesden bewoners voor hun dochters. In de asielcentra kwamen speciale cursussen. De jongeren aan deze tafel storen zich aan verwijzingen naar Keulen. En de ironie wil dat deze workshop plaatsvindt terwijl Vlaanderen schande spreekt van borstengraaiers op Kamping Kitsch, waar geen vluchteling te bekennen viel. Dat neemt niet weg dat seksuele vorming voor nieuwkomers bijzonder nuttig is, vindt Griet Vanhaevre van Jong & Van Zin, die de workshop begeleidt. “Er is zoveel onwetendheid. Vaak moet ik asielzoekers van 16 jaar zelfs nog uitleggen wat ’s eks’ eigenlijk is. Veel van die jonge mensen zijn compleet in de war. Ze komen uit een land waar ze op straat alleen totaal verhulde vrouwen zien. Hier stappen ze van de bus en staan ze voor een poster van een vrouw in lingerie die met grote borsten reclame maakt voor een casino. Die nieuwkomers vinden ‘respect voor regels’ vaak heel belangrijk. Maar dan moet iemand hen wel eerst uitleggen wat de regels zijn.”

Amir (19) – “wereldburger” uit Iran – zal het beeld nooit meer vergeten, zegt hij: “Ik was elf en kwam samen met mijn ouders aan in Griekenland. Op een bankje zag ik ze toen zitten. Een jongen en een meisje. Zij op zijn schoot. En maar lebberen. Zomaar in het openbaar. Ik was verbijsterd.” En nog zo’n beeld: “De eerste keer dat mijn vader me meenam naar het strand. Overal vrouwen in bikini. Ik stond aan het begin van de puberteit en wist niet waar ik moest kijken.” Zeven jaar België heeft van hem een ander mens gemaakt, zegt hij. “Vroeger stond mijn geloof centraal in mijn leven. Nu is het bijzaak. Mijn toekomst, die staat nu centraal. Ik heb een Vlaamse vriendin. En ik heb mijn ouders ook al gezegd dat ik zeker geen vrouw zal gaan zoeken in Iran of Afghanistan. Dat was moeilijk, maar ze hebben dat aanvaard. Ook zij zijn veranderd.”

Van trouwen met een Vlaamse jongen kan volgens Mirjeta dan weer géén sprake zijn. Ze is 16 jaar, moslima, afkomstig uit Kosovo en woont al zes jaar in België. “Maar als ik trouw, dan zal het met een Albanees zijn. Heel mijn familie is Albanees, ik wil die traditie niet doorbreken. Een niet-Albanees zou alles alleen maar moeilijker maken. Die zou niet eens met mijn familie kunnen praten.” Even ondenkbaar vindt ze seks voor het huwelijk. “Daar kan geen sprake van zijn”, zegt ze. “Ik spaar mij voor mijn man.”

Bloeden of niet bloeden

Maagd blijven tot het huwelijk is sowieso een hot item tijdens de workshop. “Belangrijk in ons geloof”, vinden enkele jongens. “Meisjes die gemakkelijk te regelen zijn, kunnen geen trouwmateriaal zijn.” Verbazing alom als Griet vertelt dat amper de helft van de meisjes bloedt bij de eerste seks. En er zijn nog meer vragen. Je ziet het aan de blikken als Griet demonstreert hoe je een condoom moet gebruiken. Of aan de fascinatie als ze een vagina tekent. Wie gniffelt, krijgt prompt het antwoord: “En lach niet, de vagina verdient respect.” “Respect”, het woord staat centraal tijdens de hele vorming. Ook het woordje “stop”. “Seksualiteit kan alleen als beide partners het leuk vinden”. Griet zal het een keer of tien herhalen. “Maar ik vraag mij wel af of hier altijd zo respectvol met vrouwen wordt omgegaan”, zegt Elias (18) uit Afghanistan. “Foto’s van halfblote vrouwen gebruiken om pakweg tandpasta te verkopen, is dat respect?”

Onze man kreeg samen met jonge vluchtelingen een workshop ‘seks en relaties’: “Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Nieuwjaarsbrief van jonge vluchtelingen

door Bieke Boonen
gepubliceerd op 26/01/2017 in Binnenland

Nieuwjaarsbrief van jonge vluchtelingen

Op woensdag 26 januari kwamen een vijftiental jonge vluchtelingen uit zes verschillende landen samen op de Gentse Korenmarkt om een nieuwjaarsbrief voor te lezen. De brief was gericht aan alle voorbijgangers, en bevatte een boodschap over samenleven in vrede. Zo willen de jongeren opkomen voor de rechten van jonge vluchtelingen in België. 
 16178813_1396214050409380_5633106193807059379_o
De nieuwjaarsbrief die de jonge vluchtelingen meegaven aan de voorbijgangers, was gedrukt op groeipapier. Wanneer dat papier geplant wordt, groeit er een vergeet-me-nietje uit. Het is de bedoeling om een foto te nemen van de bloem en die met de hashtags #vergeetonsniet en #altochtonen te delen op sociale media. Het project is een initiatief van Vluchtlingenwerk Vlaanderen met de steun van de Vlaamse Overheid.
16179581_1396213643742754_3082851614686398142_o
© 2017- StampMedia – Bieke Boonen
Dit artikel werd gepubliceerd door Allesoverjeugd.be op 26/01/2017
Dit artikel werd gepubliceerd door Jongerenplaneet.be op 26/01/2017

Jonge ‘altochtonen’ kijken naar de toekomst

In december bedankten vijftien jonge vluchtelingen Gentse voorbijgangers voor het jaar dat afliep. Ze noemen zich de ”altochtonen van de toekomst”. Nu een nieuw jaar zich vol belofte heeft aangekondigd, kijken drie van hen vol hoop naar 2015. MO* luisterde naar een jeugdige maar eerlijke blik op de toekomst. ‘We voelen ons als wereldburgers.’

Ⓒ Thomas Van Roey

Amir. 17 jaar, kwam vier jaar geleden uit Afghanistan naar België.

Amir

17 jaar, kwam vier jaar geleden uit Afghanistan naar België

‘School is belangrijk voor je toekomst. Later wil ik president worden van Afghanistan.’

‘Toen ik in België aankwam volgde ik eerst Nederlandse lessen. Na zes maanden mocht ik naar een gewone school. Nu volg ik Wetenschappen-wiskunde in het derde middelbaar. Eigenlijk zou ik in het zesde moeten zitten, dus dat is wel een beetje lastig. Maar school is belangrijk voor je toekomst.

Later wil ik president worden van Afghanistan. Of ingenieur, of architect.

Sinds vrijdag besta ik echt. Na bijna vier jaar wachten heb ik eindelijk een identiteitskaart gekregen. Mijn ouders begonnen te huilen wanneer we de kaart kregen. De stress was eindelijk weg.’

‘Vroeger was je er altijd wel, maar nu besta je ook voor anderen. Ze hebben mijn geboortestad fout geschreven, maar dat maakt niet uit. Daarvoor werden we beschouwd als illegaal, nu voel ik me een wereldburger.

We willen graag dat mensen even luisteren naar ons verhaal. Wij vragen niets, maar vertellen enkel. De meeste mensen hebben namelijk geen idee hoe zo’n asielprocedure werkt en wat we doormaken. Daar hopen we iets aan te veranderen.’

Ⓒ Thomas Van Roey

Ivo. 17 jaar, kwam een jaar geleden uit Mozambique naar België.

Ivo

17 jaar, kwam een jaar geleden uit Mozambique naar België

‘Ik ben een jaar geleden met mijn familie, per vliegtuig, aangekomen in België. Het was hier winter en heel koud. Dat waren we niet gewend in Afrika. Het sneeuwde hier en we hadden geen warme kledij bij ons.’

‘Hier denken ze soms dat we dom zijn en niets kunnen, maar dat is niet zo.’

‘We hebben met onze groep het woord ‘altochtoon’ uitgevonden. Een combinatie tussen allochtoon en autochtoon. Zo voelen we ons ook, als een mengeling van beiden.

Voor we naar hier kwamen had ik in Mozambique al wetenschappen gestudeerd. Ik moest nog twee jaar doen voor ik mijn diploma zou krijgen. Hier denken ze soms dat we dom zijn en niets kunnen, maar dat is niet zo.

Ze wilde me in het derde middelbaar zetten, maar ik wilde naar een hogere klas. Ik mocht jammer genoeg geen wetenschappen gaan studeren. Nu volg ik talen in het vijfde middelbaar. Ik leer nu Spaans, dat lijkt een beetje op Portugees dat ik al ken. Maar ik hou van wiskunde. Dat doe ik echt graag. Ik wil op de universiteit iets met informatica of veel wiskunde studeren.’

‘In het begin hebben we eerst vier maanden in een opvangcentrum in Limburg gezeten. Daarna konden we naar een sociaal huis in West-Vlaanderen. We moesten dus met al onze zakken en kleren het hele land door. Dat was een lange reis! Met die zware valiezen hadden we bijna onze trein gemist. Gelukkig had de conducteur ons gezien en heeft hij gewacht.

Ik hoop dat we in de toekomst niet te vaak meer hoeven te verhuizen. Het is niet leuk om altijd afscheid te moeten nemen en nieuwe vrienden te moeten maken.’

Ⓒ Thomas Van Roey

Param. 19 jaar, kwam zeven jaar geleden uit Afghanistan.

Param

19 jaar, kwam zeven jaar geleden uit Afghanistan

‘Ik was 12 jaar oud toen we naar hier zijn gekomen. Het was goed om naar België te komen, want in Afghanistan mochten we niet studeren. Hier wel.

Ik ben al zeven jaar in België maar heb nog steeds geen papieren. Enkele maanden geleden zeiden ze dat we binnen een maand antwoord zouden krijgen, maar ik heb nog steeds geen nieuws. Ik kan elk moment bericht krijgen, dat is behoorlijk spannend.’

‘Ik krijg geen kans om een mooi leven te leiden. Alles hangt af van een klein stukje papier.’

‘Ik krijg geen kans om een mooi leven te leiden. Alles hangt af van een klein stukje papier. Als ik ergens heenga moet ik altijd mijn paspoort tonen. Maar dat heb ik niet. Ik blijf dus altijd thuis met oudjaar. Mijn vrienden gaan naar de disco en ik kan niet mee.

Ik droomde ervan om voetballer te worden, maar ook dat gaat niet zonder papieren.

Ik heb met steun van de Europese Unie een documentaire gemaakt over het leven van vluchtelingen. De titel is ‘Paradox of non-existence’ en gaat over bestaan of niet bestaan. Want we bestaan wel, ook al bestaan we voor de samenleving niet.

Ik studeer nu Film en Multimedia in Leuven. Nog één jaar en dan heb ik mijn diploma. Daarna hoop ik aan het Rits in Brussel te kunnen studeren.’

‘Mensen zouden aangemoedigd moeten worden om iets over ons te leren, net zoals wij over jullie leren.’

‘Veel mensen weten niets over migranten. Ze zouden aangemoedigd moeten worden om iets over ons te leren, net zoals wij over jullie leren. Zo begrijpen mensen beter wie we zijn, wat we hebben meegemaakt en waar we vandaan komen.

De Belgische maatschappij is heel goed, met sociale zekerheid in de vorm van kindergeld, de ziekteverzekeringen, pensioenstelsels. Mensen zouden daar blij om moeten zijn, want in veel andere landen bestaat dat niet. Hier is het helemaal anders. Hier worden we wel ondersteund.’

Bron: mo.be