Lessen voor het leven

Lieve Altochtonen,

Lieve Roos,

Vanuit mijn opleiding Gender en Diversiteit kreeg ik de kans om stage te doen bij Vluchtelingenwerk Vlaanderen en de Altochtonen van de Toekomst. De theorie waar ik mij een jaar in heb verdiept, kreeg met mijn stage een praktische invulling.

De confrontatie met andere culturen heeft mijn visie over jeugdwerk danig door elkaar geschud. Mijn denkkader, opgebouwd door mijn ervaringen bij de scouts, Kazou en de jongerenwerking in Turnhout, strookte niet altijd met mijn belevenissen bij de Altochtonen. Het feit dat het ook anders kan dan de Vlaamse visie op jeugdwerk, en met uitbreiding het hele Westerse wereldbeeld als ideaal samenlevingsmodel, heb ik eens te meer beseft tijdens deze stage. De rijkdom die schuilt in diversiteit tracht ik mee te nemen in alles wat ik doe.

Ik ben ervan overtuigd dat de Altochtonen van de Toekomst, waar ik twee maanden mee heb mogen samenwerken, mee de toekomst van onze samenleving zullen bepalen. En daar ben ik blij om. Ze zijn zich erg bewust van hun positie in onze maatschappij, maar even vastberaden om daar verandering in te brengen op een juiste manier. Ze willen studeren, ze willen op politiek vlak hun stem laten horen, omdat ze door hun ervaringen m.b.t. asiel in België reeds op achttienjarige leeftijd beseffen dat indien ze mee het beleid bepalen ze echt een verschil kunnen maken. Die drive die deze jonge mensen allemaal in zich hebben, is voor mij persoonlijk erg inspirerend. Ik probeer na deze hele belevenis met diezelfde positieve ingesteldheid in het leven te staan.

Ik ben jullie, Altochtonen van de Toekomst, Roos en Vluchtelingenwerk Vlaanderen erg dankbaar voor al deze mooie kansen en ervaringen. Van de eerste ontmoeting in Gent tot de laatste seconden van het zomerkamp: ik heb er enorm van genoten. Ik ben blij dat ik deel mocht uitmaken van jullie groep en hoop er in de toekomst zeker nog eens bij te zijn. Blijf geloven in wat jullie doen. Het ga jullie goed!

Tot snel!

Liefs,

Leen

“Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Tijdens het zomerkamp (2017) van de Altochtonen van de Toekomst kregen we een vorming over ‘Relaties en Seksualiteit’ door Griet van Jong&vanZin. Tijdens deze vorming was Steven De Bock, journalist voor Het Nieuwsblad, uitgenodigd. Het artikel dat hij schreef verscheen in Het Nieuwsblad en De Standaard.

Het Nieuwsblad                                                                                                                                                               De Standaard                                                                                                                                                                   door Steven De Bock

“Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Als ik fluit naar een meisje, bedoel ik dat niet slecht. Het is een compliment

Ze zitten met een tiental dicht tegen elkaar rond tafel. Twee Afghaanse zussen met een hoofddoek losjes over het hoofd. Jongens uit Afghanistan, Syrië. Zelfs Mozambique, Allemaal kijken ze gebiologeerd toe terwijl een condoom wordt gedemonstreerd.

Het allerbelangrijkste? Seks moet leuk zijn voor de beide partijen.”

Ivo (20): “Als ik op straat naar een meisje fluit, dan bedoel ik dat niet slecht. Het is een compliment. Ik wil haar zeggen dat ze er goed uitziet.

Mirjeta (16): “Maar ik vind dat helemaal geen compliment. Ik ga soms naar vrienden in Brussel. Als ze mij dan op straat nafluiten, dan word ik bang.”

Wali (21): “Je mag het alleen doen als meisjes tonen dat ze ook in jou geïnteresseerd zijn.

Ze zitten met een tiental rond tafel. Een bont gezelschap uit Afghanistan, Syrië, Iran, … Allemaal tussen 15 en 23 jaar. Sommigen al een jaar of zes in België, anderen pas vorig jaar aangekomen. Ze nemen deel aan een meerdaags kamp van ‘Altochtonen van de Toekomst’, een project van Vluchtelingenwerk Vlaanderen om jonge vluchtelingen mondiger te maken. Vandaag zegt het programma ‘Workshop Seks en Relaties’.  Iemand vraagt: “En wat als ze naar je eigen zus fluiten? Wat doe je dan?”                               Daarop komt niet meteen antwoord.

Wat is ’s eks’ eigenlijk?                                                                                                                                       Sinds de massa-aanranding tijdens de oudejaarsnacht ’15-’16 in Keulen is er al veel te doen geweest over het belang van seksuele opvoeding voor nieuwkomers. In de buurt van asielcentra vreesden bewoners voor hun dochters. In de asielcentra kwamen speciale cursussen. De jongeren aan deze tafel storen zich aan verwijzingen naar Keulen. En de ironie wil dat deze workshop plaatsvindt terwijl Vlaanderen schande spreekt van borstengraaiers op Kamping Kitsch, waar geen vluchteling te bekennen viel. Dat neemt niet weg dat seksuele vorming voor nieuwkomers bijzonder nuttig is, vindt Griet Vanhaevre van Jong & Van Zin, die de workshop begeleidt. “Er is zoveel onwetendheid. Vaak moet ik asielzoekers van 16 jaar zelfs nog uitleggen wat ’s eks’ eigenlijk is. Veel van die jonge mensen zijn compleet in de war. Ze komen uit een land waar ze op straat alleen totaal verhulde vrouwen zien. Hier stappen ze van de bus en staan ze voor een poster van een vrouw in lingerie die met grote borsten reclame maakt voor een casino. Die nieuwkomers vinden ‘respect voor regels’ vaak heel belangrijk. Maar dan moet iemand hen wel eerst uitleggen wat de regels zijn.”

Amir (19) – “wereldburger” uit Iran – zal het beeld nooit meer vergeten, zegt hij: “Ik was elf en kwam samen met mijn ouders aan in Griekenland. Op een bankje zag ik ze toen zitten. Een jongen en een meisje. Zij op zijn schoot. En maar lebberen. Zomaar in het openbaar. Ik was verbijsterd.” En nog zo’n beeld: “De eerste keer dat mijn vader me meenam naar het strand. Overal vrouwen in bikini. Ik stond aan het begin van de puberteit en wist niet waar ik moest kijken.” Zeven jaar België heeft van hem een ander mens gemaakt, zegt hij. “Vroeger stond mijn geloof centraal in mijn leven. Nu is het bijzaak. Mijn toekomst, die staat nu centraal. Ik heb een Vlaamse vriendin. En ik heb mijn ouders ook al gezegd dat ik zeker geen vrouw zal gaan zoeken in Iran of Afghanistan. Dat was moeilijk, maar ze hebben dat aanvaard. Ook zij zijn veranderd.”

Van trouwen met een Vlaamse jongen kan volgens Mirjeta dan weer géén sprake zijn. Ze is 16 jaar, moslima, afkomstig uit Kosovo en woont al zes jaar in België. “Maar als ik trouw, dan zal het met een Albanees zijn. Heel mijn familie is Albanees, ik wil die traditie niet doorbreken. Een niet-Albanees zou alles alleen maar moeilijker maken. Die zou niet eens met mijn familie kunnen praten.” Even ondenkbaar vindt ze seks voor het huwelijk. “Daar kan geen sprake van zijn”, zegt ze. “Ik spaar mij voor mijn man.”

Bloeden of niet bloeden

Maagd blijven tot het huwelijk is sowieso een hot item tijdens de workshop. “Belangrijk in ons geloof”, vinden enkele jongens. “Meisjes die gemakkelijk te regelen zijn, kunnen geen trouwmateriaal zijn.” Verbazing alom als Griet vertelt dat amper de helft van de meisjes bloedt bij de eerste seks. En er zijn nog meer vragen. Je ziet het aan de blikken als Griet demonstreert hoe je een condoom moet gebruiken. Of aan de fascinatie als ze een vagina tekent. Wie gniffelt, krijgt prompt het antwoord: “En lach niet, de vagina verdient respect.” “Respect”, het woord staat centraal tijdens de hele vorming. Ook het woordje “stop”. “Seksualiteit kan alleen als beide partners het leuk vinden”. Griet zal het een keer of tien herhalen. “Maar ik vraag mij wel af of hier altijd zo respectvol met vrouwen wordt omgegaan”, zegt Elias (18) uit Afghanistan. “Foto’s van halfblote vrouwen gebruiken om pakweg tandpasta te verkopen, is dat respect?”

Onze man kreeg samen met jonge vluchtelingen een workshop ‘seks en relaties’: “Een strand vol vrouwen in bikini, dat had ik nog nooit gezien”

Kampdag 3

Dag 3 op kamp is alweer bijna achter de rug! Vandaag kregen we veel bezoek. Zo kwam Griet van Jong & van Zin ons een vorming geven over relaties en seksualiteit. De vorming was erg interessant en vele onderwerpen, van fluiten naar iemand op straat tot het gebruik van voorbehoedsmiddelen werden besproken. “Het was boeiend om de meningen van de anderen te horen”, aldus Ivo. Ook kregen we bezoek van Mark, een fotograaf, en Steven, een journalist, van Het Nieuwblad. Zij spraken met meerdere jongeren over het project, het kamp én de vorming over relaties en seksualiteit. Op basis hiervan schreven ze een artikel voor de krant. Ook waren twee Altochtonen, Amir en Wali, rond het middaguur te horen op Radio 2 West. Zij spraken over het doel van het kamp en ons project.

Daarna kwamen ook de Touristen van de Vlaamse Jeugdraad langs om uitleg te geven over hun project. Zij zijn op zoek naar thema’s die jongeren belangrijk vinden en vroegen hiervoor de mening van de Altochtonen.

Tot slot speelden we in verschillende teams een “pisquiz”. De grote winnaar was team Vuur! De verschillende teams mochten pas antwoorden als twee leden twee volle glazen water hebben gedronken.

“Welke pikante saus wordt er geserveerd bij sushi?” Team Wind drinkt het snelst de glazen leeg en brult: “Tabasco!!!” Helaas helaas… geen punten voor team Wind.

“Welke wandeling organiseert Vluchtelingenwerk Vlaanderen op 24 september?” Team Vuur drinkt het snelst twee glazen leeg en roept: “De RefugeeWalk!” Juist!

“Hoe zeg je proost in het Russisch?” Team Wind drinkt opnieuw het snelst. “Nasdrovja”.

Begeleider Berivan en het kookteam zijn nu een Syrisch avondmaaltijd aan het voorbereiden. Zo gaan we samen eten en daarna een feestje bouwen!

M. en haar familie moeten voor de zoveelste keer verhuizen

M. woont nu zo’n vier jaar in De Haan. Samen met haar moeder en twee van haar drie oudere zussen. De familie is Palestijns, maar de zussen zijn geboren en opgegroeid in Libanon. Hun ouders waren van Israël gevlucht naar Libanon. Vanuit Libanon kwamen ze met het vliegtuig naar België.

‘Op mijn oranjekaart staat dat ik vaderlandloos ben. Ik ben in Libanon geboren en opgevoed, maar ik heb geen Libanese nationaliteit want mijn ouders zijn afkomstig uit Palestina. Toch heb ik ook geen Palestijnse nationaliteit, maar een Libanese verblijfsvergunning. Daarom ben ik ingeschreven als vaderlandloos.

M. en haar familie vinden de woning en de wijk waarin ze wonen erg fijn. Ze hebben goede contacten met de buren. In het huis naast het hune en het huis daarnaast wonen ook twee families van asielzoekers. Ook heeft M. een studentenjob in een vakantiecentrum in de buurt. De zussen gaan in omstreken van De Haan naar school en naar de universiteit.

De zussen zijn erg blij met de woning, zeker na al hun ervaringen met opvangcentra. Ze vinden De Haan een fijn dorp om te wonen en de woning is ruim genoeg. Ze voelen zich veilig in het huis. Het is een plek voor hun gezin alleen.

De familie kwam in België aan in het begin van 2011. Sindsdien verbleven ze in meerdere opvangstructuren. Hierdoor hebben zij een goed beeld van de verschillen tussen opvangstructuren, zowel de centra als het hebben van een woning. Zo voelden zij zich in sommige centra onveilig. De kwaliteit van opvangcentra was erg uiteenlopend. Sommigen waren beter dan anderen.

Toen ze in 2011 aankwamen op de luchthaven, vroegen ze daar hun asiel aan. Ze werden toen gebracht naar een opvangwoning in Deinze waar ze twee maanden verbleven. De jongste twee zussen waren toen minderjarig. Vervolgens woonden de zussen op meerder plekken. Onder andere in een transitcentrum , een opvangcentrum in Yvoir in Wallonië en nog een ander centrum in Wallonië waarvan M. de naam vergeten is. Daarna moest de familie vertrekken naar een opvangcentrum in Arendonk, waar ze een kamer hadden in een containerwoning. Hierna kwamen ze terecht in een centrum in Retie. Gelukkig konden de zussen hier naar dezelfde school blijven gaan als toen ze in Arendonk verbleven.

‘We zijn vaak verplaatst. We wisten niet echt waarom we van centrum moesten veranderen. Ineens zeggen ze zo’n drie dagen van te voren dat je moet verhuizen. Je krijgt er geen hulp bij. Ze houden geen rekening met de taal of iets. Dan moet je zelf met de trein. Ze geven gewoon orders. Zo kan het dat je frans leert en dan ineens naar een plek in Vlaanderen moet verhuizen.’

Na Retie vertrok de familie naar een LOI in Alken. Ze verbleven daar voor een langere periode van een jaar en moesten toen opnieuw verhuizen naar een opvangcentrum in Sint-Truiden. Na deze verblijfsperiode kreeg de familie de huidige woning toegezegd in De Haan.

‘We hadden niet verwacht dat we na jaren weer verplaatst zouden worden. Eindelijk dachten we een vaste plaats gevonden te hebben. En nu komen ze met het feit dat wij weer naar een andere plaats moeten verhuizen. Ik was in shock, want ik had altijd moeilijke periodes met verhuizen, met nieuwe woning en een nieuw leven opbouwen. Nu opeens is het weer zover. Vroeger was ik ook enkele periodes depressief. Nu heb ik het er emotioneel erg moeilijk mee. Dat je niet echt een vaste plaats hebt. Dat je van het ene op het andere moment naar een andere plaats moet verhuizen.’

Sinds februari of maart weet de familie dat ze opnieuw moeten verhuizen. ‘De assistente kwam en hij zei dat we ten laatste in juni zouden moeten verhuizen. Wij vroegen wanneer precies, maar hij zei dat hij er niets van wist. Ten laatste juni of misschien ook eerder. We vroegen waarheen we zouden verhuizen, maar dat wist hij zelf ook niet. Het kan overal zijn, in een centrum, in een ander huis,…

Ik vind dat zo moeilijk want hij zei dat we maar vijf dagen zouden krijgen om alles op te ruimen.  Dat is te weinig, want in vier jaar heb je heel veel spullen en in vijf dagen tijd gaat het sowieso moeilijk zijn. En het is het bijna juni. De sfeer thuis is nu ook anders.

Ik vind het in De Haan gewoon super. Mijn vriendinnen wonen dichtbij, ik ken veel in de streek en  voel dat het echt mijn huis is. Nu moeten we dat gewoon achterlaten.  Moet ik nu weer naar een nieuwe school, weer nieuwe vriendinnen leren kennen? Dat is heel moeilijk!’

M. hoopt dat ze in de buurt van De Haan zullen wonen. Zo kan ze naar dezelfde school blijven gaan en hoeft ze haar vrienden niet achter te laten. Ze droomt ervan om in de toekomst meer rechten te hebben en een vaste plaats om te wonen.

‘Ik hoop dat ze me ooit aanzien als een Belgische burger. Neem nu het simpele voorbeeld van het recht om je in te schrijven in een hogeschool. Ik heb een oranje kaart en ze zeiden eerst dat ik me niet kon inschrijven. Maar normaal heb je dat recht met die kaart dan wel. Maar ze kenden die oranje kaart niet. Na veel uitleg en discussie kon ik me uiteindelijk wel inschrijven. Maar het is altijd zo lastig dat je het eerst moet uitleggen en verantwoorden. Nu moet ik dat iedere maand laten zien aan het schoolsecretariaat. Terwijl ik wel recht heb! Dat is zo lastig. Dan voel ik me zo klein.’

Burgerkabinet- Brussel

Op zaterdag 6 mei verzamelden we in alle vroegte op het station van Brussel-Centraal voor onze deelname aan het burgerkabinet van Sven Gatz, Vlaams minister van Cultuur, Media, Jeugd en Brussel. Dat laatste is waar het zaterdag over ging. Hoe beleef jij Brussel? Wat kan beter? Wat zijn de troeven van Brussel in 2030?

Gatz opening

Naast negen Altochtonen waren er nog zo’n 100 andere geïnteresseerden aanwezig. Zowel jonge mensen als iets minder jonge mensen, mensen met Vlaamse roots, Brusselse roots, en mensen met een migratie achtergrond… Deze fijne mix van mensen zorgde voor verschillende kijken op de thema’s en zo ook voor interessante discussies!

Na het welkomstwoord van de minister gingen we naar de grote zaal waar we via een website onze mening konden delen over de twaalf onderwerpen die we gedurende de dag zouden bespreken. Onze meningen verschenen dan op een groot scherm, wat soms grappige taferelen opleverden.

scherm.JPG

 

Nadien werden we opgedeeld in groepjes van 8 à 10 personen. Ieder groepje had het over een verschillend onderwerp. We keken naar dit onderwerp alsof we 13 jaar in de toekomst leven. Stel: Brussel is in 2030 een ontzettend hippe stad, hoe komt dit?

De onderwerpen die werden besproken waren:IMG_1690.jpg

  • Brussel als de onderwijsstad
  • Multicultureel Brussel
  • Een proper, aantrekkelijk en gastvrij Brussel
  • Promoten van Brussel
  • Een groen Brussel
  • Brusselse mobiliteit
  • Cultuur in Brussel
  • Jong in Brussel
  • Bruxelles-Brussel
  • Ontdek Brussel

 

Door een uur lang in kleine groepen op een onderwerp te focussen, kwam naar boven hoe Brussel er voor ons moest uitzien in 2030.

Na de lunch stelde elke groep zijn toekomstdroom voor Brussel voor, waarna iedereen rond kon lopen om concrete voorstellen te doen. Hoe kunnen we bereiken dat Brussel in 2030 een hippe stad is? Wat is daar concreet voor nodig?

IMG_1708stemmen

 

Aan het einde van de middag gingen we in het halfrond zitten van het Vlaams Parlement. Best cool om hier te zijn! Vanuit de focusgroepen werd telkens een concreet voorstel gedaan waarop de andere deelnemers konden stemmen via de knopjes. Dit werd dan getoond op het scherm. Tijdens dit laatste deel van de dag was ook minister Gatz weer aanwezig, die druk bezig was met het noteren van onze voorstellen. Daarna overliep de minister nog even wat er allemaal gezegd was en welke concrete stappen hij in de toekomst kan zetten. Hij voegde er ook eerlijk aan toe welke voorstellen moeilijker te realiseren waren, aangezien voor sommige voorstellen veel samenwerking met andere gewesten nodig zou zijn. Een van de voorstellen waar de minister beloofde werk van te maken, was het voorstel om meer gratis openbare toiletten te voorzien in Brussel. Daarnaast vond hij het ook een goed idee om meer in te zetten op de onthaalfuncties van de Brusselse stations. Wij wachten vol spanning af hoe dit zich zal ontwikkelen!

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Moris, maat en mentor

Moris, 35 jaar, Syriër, Aramees en Brusselaar, is vrijwilliger voor Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Zo helpt  hij in het Startpunt waar asielzoekers op de eerste dag van hun aankomst in België terecht kunnen. Tijdens de middag onthaalt een team vrijwilligers hen met een kom soep en degelijke informatie over hun rechten en het verloop van hun asielprocedure. Zij krijgen allemaal een informatiebrochure over de asielprocedure in hun eigen taal, aangevuld met mondelinge up-to-date informatie. Daarnaast is Moris ook vrijwilliger op het jongerenproject van Vluchtelingenwerk. Voor de Altochtonen van de Toekomst gaat Moris mee als begeleider tijdens bijeenkomsten voor de jongeren.

moris

Wat vind je van de Altochtonen van de Toekomst?

‘Ik vind het een tof project. Het is fantastisch dat er activiteiten worden georganiseerd voor jonge vluchtelingen. Zo zijn de jongeren in hun vrije tijd bezig met nuttige dingen. De jongeren gaan naar school, maar hebben daarnaast behoefte aan nuttige vrijetijdsbesteding. Dit project is daar mooi voorbeeld van en toont een goede weg die de jongeren kunnen nemen.’

matrix moris.jpg

Waarom ben je vrijwilligerswerk gaan doen voor Vluchtelingenwerk?

‘Ik wil graag andere mensen helpen. Dat zit in mijn natuur. In Syrië deed ik ook vrijwilligerswerk. Ik ging mee op kampen voor jongeren en organiseerde activiteiten zoals zwemmen, dansen en acteren. Toen ik naar België kwam, had ik veel vrije tijd. Ik studeerde Nederlands en ging daarnaast op zoek naar een organisatie waar Nederlands gesproken werd. Ik vroeg aan vrienden of ze tips voor me hadden. Een vriend werkte als vrijwilliger voor Vluchtelingenwerk in het Startpunt. Ik greep de kans om daar ook vrijwilliger te worden. Ook bleef ik kijken op de website van Vluchtelingenwerk en vond ik een vacature om mee te gaan als begeleider op het jongerenkamp. Zo kwam ik terecht bij het jongerenproject. Wanneer ik kan helpen dan help ik graag.’

wereldspelers.jpg

‘Het is mijn doel dat de jongeren blij blijven. Dat de jongeren tevreden en enthousiast zijn over de activiteiten die we doen met de Altochtonen van de Toekomst. De jongeren spenderen tijd met ons en die tijd moet zinvol ingevuld worden. Door de activiteiten kunnen de jongeren, spelen, lachen en praten; en zo hun zorgen even vergeten. Ze zijn bezig met nuttige dingen, zoals integreren, de taal leren, verschillende culturen leren kennen en nieuwe dingen van elkaar leren. Daarnaast maken de jongeren aanbevelingen voor het beleid.’


			

Klimmen met The Vertical Club

Op zaterdag 18 februari gingen de Altochtonen van de Toekomst, de jongeren van Vluchtelingenwerk Vlaanderen,  klimmen met The Vertical Club. The Vertical Club is een onderdeel van het project Rising You[th], een project dat jonge vluchtelingen naar werk op hoogte wil begeleiden.

1

Moris, een vrijwilliger van Vluchtelingenwerk, ging mee naar The Vertical Club als begeleider van de Altochtonen van de Toekomst.

‘Het was leuk om te klimmen met de klimclub. Iedereen was blij. Het was een nieuwe uitdaging voor de jongeren en voor mij. Het is belangrijk dat jongeren blij zijn met de activiteiten die ze doen in hun vrije tijd en dat ze nuttige vrijetijdsbesteding hebben.’ (Moris, 35 jaar, Syriër en Brusselaar)

img-20170220-wa0011

Rising You[th]  is een geïntegreerd traject dat van passie werk maakt. Dat gebeurt in drie stappen:

 vertical-club Jongeren vanaf 14 jaar zijn welkom in onze Brusselse klimclub. We klimmen wekelijks in zaal of op rotsen. In onze warme club zijn álle jongeren welkom. We bieden een degelijke sportieve omkadering en ontwikkelen informeel employability skills: attitudes die onze klimmers straks meer kansen bieden op de arbeidsmarkt.
 rise Klimmers die van hun hobby hun beroep willen maken, én die de juiste attitudes ontwikkeld hebben, worden uitgenodigd voor een professionele opleiding in rope access. In samenwerking met partners zoals de VDAB en privé-ondernemingen, bieden we aanvullende opleidingen tot verschillende beroepen. Maar altijd op hoog niveau.
 height U bent op zoek naar gedreven en goed opgeleide klimmers, voor tijdelijke opdrachten of voor vaste aanwerving? U bent op zoek naar gecertificeerde height potentials, met of zonder persoonlijke uitrusting, vervoer of werkleiders? Als wij u mogen leren kennen, dan zorgen wij voor de perfecte match. Want wij kennen onze klimmers als geen ander.

Kijk voor meer informatie op http://nature.be/nl/risingyou/

img-20170220-wa0001

Nog meer talent: Vahe Harutyunyan

De Al-tochtonen van de Toekomst barsten van talent. Vahe is zanger en enkele weken geleden trad hij op in Publik Antwerpen. Hij doet mee aan de wedstrijd van Violencia Antwerp. In deze blog vertelt hij over zijn zangcarrière en de Al-tochtonen van de Toekomst.

“Mijn naam is Vahe Harutyunyan. Ik kom uit Armenië. Mijn passie is zingen en daarop wil ik ook mijn carrière baseren. Ik ben de laatste tijd begonnen met kleine optredens en ik vind optreden één van de beste dingen van mijn leven. Mijn motivatie is de goede feedback die ik krijg van de mensen die op mijn optredens aanwezig zijn.

Ik vind het heel leuk dat ik samen met mijn broers een deel kan uitmaken van de Al-tochtonengroep in Brussel. Ik heb daar veel getalenteerde jongeren ontmoet. Ik wil dat we samenkomen en elkaar helpen bij onze problemen. Ik hoop dat alle Al-tochtonen een mooie toekomst krijgen in België en dat hoop ik voor mijn familie ook natuurlijk. ”

15440482_1027576237388142_6041733851287777432_o

Param Kapoor: Artiest en Al-tochtoon van de Toekomst

Param is een rijzende ster. In de voorronde van Belgium’s Got Talent kreeg Jhalik Punjab Di een golden buzzer, waardoor ze meteen geplaatst werden voor de liveshows. Maar naast artiest is Param ook een Al-tochtoon van de Toekomst. In deze blog vertelt hij over zijn dromen en over waarom hij graag naar de bijeenkomsten van de Al-tochtonen van de Toekomst komt.

“Ik vind alles leuk aan de Al-tochtonen! Ik ben veel bezig met mijn carrière waardoor ik  weinig tijd heb om met vrienden af te spreken. Als ik dan naar een bijeenkomst van de  Al-tochtonen ga, ontmoet ik jongeren van alle landen. Ik leer er goed communiceren.  Roos en de vrijwilligers zijn heel lief.  Ze proberen me te helpen en luisteren naar mijn verhaal, door met hen te praten, krijg ik rust.

Ik hou van filmen en ik ben ook dj. Ik speel instrumenten en ik dans. Ik droom er van om binnen een paar jaar op een groot podium te staan zoals op Tomorrowland. Ik wil ook graag goede films maken over vluchtelingen.  Wij doen mee aan Belgium’s Got Talent omdat wij mensen willen laten kennismaken met onze cultuur en onze religie.  Daarnaast willen we tonen dat vluchtelingen ook dingen kunnen, want in de media komt er alleen maar slecht nieuws over ons.

Stem op ons en help mij zo mijn dromen waar te maken. ”