De kampervaring van Loes

Het leven raast voorbij. Op relatief jonge leeftijd, afhankelijk wie oordeelt, begon ik af te dwalen van het pad van bewuste beslissingen. Na mijn studies en het verkrijgen van een vaste job – bewuste stappen in mijn leven – kwam ik met open ogen in een routine terecht. Door het tempo waarop dagen passeerden, werd de ene dag al snel een kopie van de andere.

Tot ik me liet raken door levensverhalen. Persoonlijke en hartverscheurende ervaringen, in beeld gebracht door een gevoelsmens die zich laat omringen door een kleurpalet van meningen. De beelden waren niet nieuw maar voor het eerst liet ik ze dichtbij komen, durfde ik ze ook echt zien. Een gevoel van onrecht en vooral onmacht knaagde aan mij en tegelijk kwam het idee dat ik misschien iets zou kunnen betekenen in iemands levensverhaal.

Ik botste steeds op obstakels die soms ook uitvluchten werden: zogezegde verplichtingen ten opzichte van familie, vrienden of werk. Eigenlijk draaide het vooral om persoonlijke obstakels. Ik twijfelde en had angst om een stap dichterbij te zetten, om de confrontatie met ‘vluchtelingen’ en mezelf aan te gaan.De Al-tochtonen van de Toekomst op het zomerkamp

Een belangrijke stap voor mij was het inschrijven op de nieuwsbrief van Vluchtelingenwerk Vlaanderen. Deze kleine beslissing gaf me deze zomer de mogelijkheid om deel te nemen aan een jongerenkamp. Toegegeven, het feit dat de locatie dichtbij het ouderlijke huis was, wekte extra motivatie op. Ik zag een kans om mijn obstakels en vooroordelen te overwinnen en de daad bij het woord te voegen.

Met een bang hart reageerde ik op de oproep. Een gesprek met de hartverwarmende, energieke en geruststellend menselijk projectleidster bracht slapende dromen tot leven. Met wat goede wil en regels in mijn voordeel, kon ik me vrijmaken om een week met een groep jonge vluchtelingen lief en leed te delen. Reacties uit de omgeving waren gemengd. Ook ik schommelde tussen optimistische en pessimistische verwachtingen.

Met een zeker spanningsniveau begaf ik me op de kampplaats. De aankomst van de groep intimideerde mij. Stoere, sterke kerels en een jonge vrouw met pit, achter zonnebrillen en met een draagbare geluidsinstallatie in hun zak. Dit stoere uiterlijk verdween wanneer iedereen zich voor de groep moest voorstellen. Het werden jongens en een meisje met een verlegen en kwetsbare kant. Sinds dat moment vlogen de dagen voorbij. Iedereen groeide alsmaar dichter naar elkaar toe. Ik leerde van velen een erg volwassen kant kennen, maar zag op momenten hen ook terug kind zijn met speelsheid, ergernissen en plagen om aandacht.

Wat ik leerde uit deze ervaring kan ik niet met woorden beschrijven. Het is een gevoel dat ik sinds dat ogenblik met me meedraag. Ik kan mijn ogen sluiten en teruggaan naar het kamp, waar iedereen zijn zorgen even kon vergeten, even puur mens kon zijn en elkaar graag zien. Mijn grote sprong in het duister werd een levenservaring die me in het diepst van mijn hart heeft geraakt. Bovendien lieten de jongeren op elke mogelijke manier –  door foto’s te delen of met een gedicht, weten dat ze het gevoel van samenhorigheid en menslievendheid in hun hart hebben gesloten.

Loes Steegmans was vrijwilliger op het zomerkamp van de Al-tochtonen van de Toekomst en schrijft een blog over haar ervaringen.