De stage van Najomi

Over stage, schaatsen en de Al-tochtonen van de Toekomst

Gisteren vond de laatste activiteit van de Al-tochtonen van 2016 plaats. We schaatsten, dronken chocomelk, feestten en maakten plannen voor 2017. Het was ook mijn laatste stagedag. De afgelopen maanden vroeg ik aan verschillende jongeren waarom ze graag naar de bijeenkomsten van de Al-tochtonen van de Toekomst komen. Hieronder geef ik zelf een antwoord op deze vraag.

Waar te beginnen? Urenlang Jungle Speed spelen, yoga met slaapoogjes, een nachtspel in het bos, vormingen volgen en zelf geven, Arabische woorden leren, waterspelletjes … De bijeenkomsten met de Al-tochtonen van de Toekomst en het zomerkamp betekenden voor mij even alles vergeten, samen spelen en plezier maken.

Maar hoe leuk het kamp en mijn stageperiode ook waren, de donkere verhalen over hun vlucht, uitzichtloze situatie en angst voor de toekomst sijpelden binnen. De jongeren bevinden zich in een maatschappij die hen liever kwijt dan rijk is. Hoe hard we ons ook amuseren, ik blijf vaak achter met een wrang gevoel van machteloosheid. Zeker omdat ik in mijn omgeving dikwijls geconfronteerd word met angst en wantrouwen tegenover vluchtelingen. Voortdurend ben ik omgeven door wereldbeelden die elkaar tegenspreken. Daartussen probeer ik te ijveren voor menselijkheid – want dat is niet wollig of naïef, maar noodzakelijk – en tracht ik optimistisch te blijven.

De Al-tochtonen zijn daar een dankbaar voorbeeld van. Door langs te gaan bij kinderen en jongeren in opvangcentra en te ijveren voor jeugdwerk dat toegankelijk is voor iedereen, tonen ze dat het niets buitenissigs vraagt om jonge vluchtelingen meer jongere dan vluchteling te laten zijn.

Hoewel mijn stageperiode nu afgelopen is, wil ik zeker betrokken blijven bij het project. De Al-tochtonen hebben nog talloze wilde plannen voor de toekomst en daar wil ik niets van missen.

Bedankt aan de jongeren, Roos en alle medewerkers van Vluchtelingenwerk Vlaanderen!

Najomi

15578320_1299145040136968_2931668003183854529_o